Ik herinner me nog goed het verhaal dat ik alweer vele jaren geleden ergens las. De schrijver vertelde dat hij zich ging scheren en zijn gezicht insmeerde met schuim uit een spuitbus. Zijn kleinzoon van twee was daarbij en die wilde natuurlijk ook een witte baard. Helemaal volspuiten, dikke pret. Toen opa klaar was met scheren maakte hij ook het gezicht van zijn kleinzoon schoon. En hij schrok. Overal waar schuim had gezeten was het gezicht van het jongetje behoorlijk rood geworden. Het duurde enige tijd tot het weer wegtrok. Sinds die dag scheerde de schrijver zich met goede babyolie. Zeker zo effectief. Ik heb toen precies hetzelfde gedaan.

Waarom schrijf ik dit op? Als klein voorbeeld van toen voor grote, dramatische gebeurtenissen nu. Neem de catastrofe die golfclub The Dutch hier in onze omgeving heeft veroorzaakt met zijn giftige staalslakken. De zeer trieste ontwikkelingen daar omheen nemen langzamerhand gigantische vormen aan. Onze gemeenteraad stemde deze week een motie, waarin eindelijk eens voor hard ingrijpen werd gepleit, met een overgrote meerderheid weg. En gaat straks beslist akkoord met een overeenkomst waarbij opnieuw fors moet worden geïnvesteerd. Een oplossing die waarschijnlijk is gebaseerd op het uitgangspunt: we moeten als volwassen mensen met elkaar in gesprek blijven. Moet dat? Met een opponent die al jaren blijk geeft van brutaal optreden en op geen enkele manier respect heeft voor de omgeving, voor ons! The Dutch heeft alleen belangstelling voor private members die, wanneer ze horen dat een golfbaan is gesloten gewoon een vluchtje naar een prettig gelegen oord elders boeken. 

Weet je waar je een vervuiler aan herkent? Lees gewoon de site van dat bedrijf. En je wordt overstelpt met informatie hoe goed ze wel zijn voor ons. Op het scherm dan. 

Ik noem hier ook nog even Chemours in Dordrecht, een klein stukje verderop. Ik heb daar ooit een rondleiding door het bedrijf gekregen. Toen heette het nog Dupont de Nemours.  Veiligheid was tot de allerhoogste norm verheven, zeiden ze. Goh, wat waren ze bezorgd. Tenminste, als het ging om eigen medewerkers of bezoekers zoals ik. Om de tien meter hing er een bordje dat je een helm moest dragen. Bij op- en afstapjes van 3 treden waren aan weerskanten stevige leuningen aangebracht. Of je die maar wilde gebruiken. Niet roken natuurlijk want dat is gevaarlijk en slecht voor je. En lees dan nu, wat Chemours als boodschap op de site heeft staan: ‘Veiligheid, gezondheid en milieu zijn topprioriteit’. ‘Wij zijn een maatschappelijk verantwoorde onderneming’. Maar plassen en sloten, grond in de omgeving, worden intussen zwaar vervuild met giftige stoffen. Het is allemaal vlak bij en het wordt gewoon veel te veel.

Van het probleem met The Dutch zijn we trouwens nog niet af. Maar de gemeente werkt dapper aan weer een oplossing. Een nieuwe (eco)-investeerder, ESG, biedt de oplossing aan. Even op hun site kijken. Die geeft niet veel informatie, de essentie zit ‘m in de kreet ‘Wij werken aan een duurzame toekomst’. Ok, dit cliché roept dus iedereen. Een 

zonnepark van 37 ha is onze toekomst. Daar moet de gemeente wel 5 miljoen voor ophoesten. Met de opbrengst van dit park wordt de gemeente dan weer terugbetaald. Om ons helemaal gerust te stellen wordt vermeld dat er ‘opties voor sport en recreatie blijven’. Welke opties? En wanneer? En waar precies? Moeten we na jaren gemodder op dat stuk grond nu aankijken tegen een immens veld met zonnepanelen? The Dutch wordt bedankt. Trouwens, de gemeente ook voor al haar inspanningen.

Wanneer u het enigszins eens bent met de inhoud hierboven, wilt u het dan svp delen 

met uw volgers. Zelf heb ik er niet zo veel, zoals u zult begrijpen na lezing van mijn stukjes.

Een dezer dagen verschijnt het ook op Leesbeek.nl