Wanneer ons leger zich in een oorlogssituatie net zo eigenzinnig en onverzettelijk gedraagt als zij doet rondom de kwestie van de militaire radar in Herwijnen, is er misschien nog toekomst voor Nederland bij een eventuele inval van welke vijand dan ook. Dan kunnen we ons, zeg maar, min of meer veilig noemen. Die veiligheid is er beslist niet met de aanwezigheid van een militair radarstation binnen onze gemeente. Daarom is het aan ons, Herwijners, om dezelfde onverzettelijkheid te blijven tonen als onze tegenstander. 

We gaan het verleden niet uitgebreid naar voren halen. Kort gezegd: het dorp heeft zich de afgelopen jaren zeer sterk gemaakt in de strijd tegen deze radar. Een veldslag bijna, die tenslotte glorieus  werd gewonnen. Dat mag je in onze democratie toch wel zeggen als de Tweede Kamer in je voordeel heeft beslist. Dat je gewonnen hebt. Maar het blijkt een pyrrusoverwinning. 

Het is natuurlijk niet de eerste keer in onze parlementaire geschiedenis dat politici, om welke reden dan ook linksaf slaan als zij rechtsaf hebben beloofd. Of andersom. Maar als eenvoudige burger blijf je toch altijd maar geloven en hopen dat er zoiets als eerlijkheid en gerechtigheid bestaat in ons land. Herwijnen zou Herwijnen niet zijn als het zich na dit alles hierbij neerlegt. De locatie van de radar is middenin landbouwgebied maar het hele dorp heeft er onder te lijden. De boerderijen in de polder, niet zo ver van de radar, worden waarschijnlijk het zwaarst getroffen door de eventuele straling die vrijkomt. Dat is wel een protest waard. 

HELP!!, de uit communicatief oogpunt gezien uitstekende reclamekreet die de boeren veel meer zouden moeten gebruiken in hun verzet tegen van alles en nog wat, kan hier ook ingezet worden.  Reclame is emotie, een uitstekend middel om mensen te raken. Je verkoopt geen auto’s maar status of vrijheid, je verkoopt geen bier maar gezelligheid, enz. En de boeren rond de radar moeten communiceren dat ze geholpen moeten worden, veiligheid zoeken.  Net trouwens als de rest van Herwijnen in dit geval. Samen tegen dictatuur. 

We hebben in Herwijnen trouwens al genoeg te klagen over defensie. Hoe vaak hangen er geen helicopters tien meter boven mijn tuin die het zojuist geplante groen de lucht laten invliegen. En de volgende dag komen urenlang straaljagers laag over die elke conversatie onmogelijk maken.   Nee…, defensie weet ons dorp wel te vinden.

Ik belde even met dorpsgenoot Ruben van der Horst van het actiecomité ‘Niet nog een radar’ die samen met Edwin Rijkse al jaren vecht tegen de komst van deze radar. De ommezwaai van o.a.  Christen Unie, Groen Links en CDA vindt hij onbegrijpelijk, niet te vatten. Altijd tegen, nu ineens voor. Dit is geen gewone politiek, dit is achterkamertjespolitiek in optima forma. Onacceptabel. We beraden ons en gaan door.’

Zo mogen we het horen. Dat verschillende nieuwkomers in de kamer de vreemdste toeren uithalen en de grootst mogelijke onzin uitkramen, dat weten we nu wel. Maar dat ook de gevestigde partijen meegaan in plaatsing van deze radar met bijvoorbeeld de belofte daarna metingen uit te voeren en te toetsen aan gezondheidsnormen…? Daar komt dus nooit wat van terecht. Help!