Het kersverse gemeentebestuur wordt geïnstalleerd en gelijk zit de kou in de lucht. Na al dat fraaie weer van de laatste tijd lijkt het wel een signaal. Op een foto zie ik de burgemeester, met een glanzende, splinternieuwe ketting om zijn hals. Hij verricht wat formaliteiten. Het aankomende bestuur staat er voor een groot deel onwennig bij. Geen idee natuurlijk wat ze allemaal te wachten staat. Ze hebben zich beslist voorgenomen hun best te gaan doen. Dat hopen we dan maar. Zelf ben ik niet zo goed op de hoogte van de bestuurlijke gang van zaken. Trek me er ook zo weinig mogelijk van aan. Wat mag, wat niet mag… een beetje nadenken en niet al te egoïstisch zijn en je komt een end. Als ik naar buiten kijk zie ik sneeuw. Kun je als kou interpreteren maar ook als een mooi nieuw lelieblank begin. 

Tijdens de politieke periode van de afgelopen weken werd er door de verschillende partijen heel wat voorgespiegeld en beloofd. Zo gaat dat nu eenmaal bij verkiezingen. ik denk dan maar: doe goed jullie best, politieke partijen, de komende 4 jaar. Focus je vooral op ons aller welzijn. Hou de grote lijnen in het oog. Maar laat ons blijven wie we zijn. Hoe we zijn. En val ons vooral niet al te veel lastig met jullie wel en wee. Zorg goed voor West Betuwe en laat de dorpen en de stadjes zoveel mogelijk met rust. Wij redden ons wel. 

Een van de eerste columns die ik schreef ging over twee meisjes van of jaar of 16, 17 die op de dijk in Herwijnen liepen. Zij slenterden wat voor mij uit en ik haalde ze langzaam in. Ik blijf hier natuurlijk niet, hoorde ik zeggen, ik wil nu wel eens wat anders. Ik heb het wel gezien. De ander knikte instemmend. Verder lopend over de dijk met het prachtige uitzicht dacht ik, waarom zou je hier in vredesnaam weg willen. Ik heb het na meer dan 40 jaar nog steeds niet gezien.

Maar ‘s avonds thuis dacht ik er anders over. Zo jong, zoveel mogelijkheden… ga er lekker op uit. Wel zo nu en dan tussendoor terugkomen, dacht ik, en later misschien hier gewoon weer gaan wonen. Ik had de woorden van het meisje in elk dorp van West Betuwe kunnen horen. Stuk voor stuk zijn het prachtige plekken aan de Waal of de Linge. Of vlakbij een van die rivieren. Dorpen, stadjes ook, met een eigen gezicht. Eeuwenlang gevormd door haar inwoners. Gekomen van volledige zelfstandigheid, zichzelf vanuit de kern ontwikkeld tot wat het nu is. Daar hadden ze geen anderen voor nodig. En zeker ook geen grote inmenging van welk soort overheden van buiten ook. Juist daardoor is elk plaatsje in West Betuwe geworden wat het is: uniek. En dat waren ze nooit geworden met overkoepelende bemoeienissen.

Op dat simpele stukje van mij, waarin ik eigenlijk alleen maar opschreef wat de meesten van ons denken, kreeg ik opvallend veel positieve reacties. Dit wilden veel mensen horen. Want, zo zei eigenlijk iedereen die ik sprak, dit is precies waar het om gaat. We vinden het aangenaam hier, voelen ons letterlijk en figuurlijk thuis. Het klinkt simpel en het is simpel. Laten we het vooral zo houden. West Betuwe als overkoepelend geheel is niet meer terug te draaien, het zij zo. Maar, bestuurders, doe vooral je best maar blijf verder zo veel mogelijk met je handen van onze dorpen af.