Twee meisjes

Ik liep maar weer eens over de dijk. Voor mij wandelden twee meisjes, van wie er een voortdurend aan het woord was. Ik kon ze met gemak inhalen, maar hield een beetje in toen ik hoorde wat ze zei. ‘Als ik straks van school ga, blijf ik echt niet hier’. ‘No way’, kwam er in goed Nederlands achter. Ik vertaalde het in gedachten met ‘ik ben niet gek’. Ik knikte ze in het voorbij gaan even toe en verminderde mijn vaart enigszins. Benieuwd wat erna kwam. ‘Ik wil gewoon weg, een andere stad, groter en zo’, vervolgde ze. ‘Meer mensen ontmoeten, hier ken ik iedereen wel. En met weg bedoel ik ook weg’, hoorde ik nog net, ‘met een eigen kamer, doen wat ik wil…’ haar stem ging verloren in een ontzagwekkend gegak van een grote vlucht brandganzen die op het weiland naast ons landden. Toen ik de bocht van de dijk had genomen zag ik een ooievaarsnest op het dak van een boerderij. Hij, of zij, stond op één poot in de verte te staren. Dat doe ik hem niet na, die ene poot dan. Iets verderop draafden paarden langs de rivier, met de stroom mee. Ze haalden het water natuurlijk met gemak in. Een buizerd zat een beetje te soezen op een paal in het weiland. Hij zag er tevreden uit. De zon was al aardig gezakt, het rode licht voegde een extra tintje toe. ‘Hoe kun je hier weg willen…’, dacht ik. 

Hoe kun je hier weg willen…

‘Waarom zou je hier willen blijven’, dacht ik ‘s avonds thuis. Je bent zestien, zeventien jaar, de hele wereld ligt voor je open. Je hebt het uitstekend naar je zin gehad, hier in het dorp. Maar nu wil je verder, je moet verder. Gaan dus, denk ik dan, als je dat wilt. Maar wel terugkomen. Gewoon tussendoor bij je ouders langs, of bij vrienden, tijdens vakanties of zomaar. Maar hou zo veel mogelijk contact, als het even kan. En misschien kom je later definitief terug. Als wij willen dat je graag terugkomt is het natuurlijk wel onze plicht het dorp zoveel mogelijk het dorp te laten. Ongeveer zoals jij je het herinnert. Wanneer alle dorpen en steden steeds maar weer die herinnering van onze jeugd weten vast te houden, hebben we ons doel bereikt. Jezelf kunnen zijn in een wereld die veel te snel verandert. Dat laatste is moeilijk tegen te houden. Maar waar het de eigenheid van je dorp of stad betreft: pal staan! West Betuwe heeft 24 dorpen en 2 steden (Asperen en Heukelum). De een nog fraaier dan de ander. Allemaal op hun eigen manier. Op de site van West Betuwe moet u eens naar ‘de dorpen van West Betuwe’ gaan. Bij alle dorpen en steden staat een fraaie foto. Kijk ook eens naar de afbeelding van Herwijnen: u ziet nieuwbouw met de tekst ‘Start inschrijving 1 juni 2020’. Dat bedoel ik natuurlijk niet met jezelf blijven in een veranderende wereld. 

Jan Willem Beek