Zo kun je de recente uitgave van het Kontakt West Betuwe wel omschrijven. Dunnetjes. Twee weken geleden schreef ik over de krant van die week,18 januari. Deze telde 40 pagina’s, waarvan 17 pagina’s advertenties. De rest van de krant was voor een groot deel gevuld
Nog niet zo lang geleden schreef ik met enige regelmaat een stukje in het Weekblad West Betuwe. Meestal ging het over mijn ervaringen tijdens de wandeltochten die ik door de gemeente maakte. Daar kreeg ik veel aardige, positieve reacties op. Vooral de verhaaltjes over ‘de
Het was niet druk in de straat waar ik liep. Toch kwam ik onverwachts tot stilstand tegen de achterkant van een elektrisch aangedreven rolstoel. Mijn hoofd kreeg een pijnlijke zwieper mee van de stevige oranje mast die achterop was aangebracht. Bovenaan zat een oranje vlaggetje.
In september 1966 meldt de jongen zich in de Willem III Kazerne in Amersfoort. Het is een woelig jaar. Rond het huwelijk van Prinses Beatrix en Claus von Amsberg zijn rellen en rookbommen. De oorlog in Vietnam is op haar hoogtepunt. D’66 wordt opgericht en
Die vroege ochtend was het mooi in onze achtertuin. De zon scheen, er stond bijna geen wind en ik zag de groene specht. Heel even maar, onder luid gelach vloog hij uit de boom om snel weer onder te duiken in de struiken verderop. Een
Het pad van de waarheid De man stond aan de oever van het water. Dat extra donker was, ja zwart bijna, door de zware wolken boven ons. Vanuit de verte, leek hij mij een hengelaar. Toen ik langzaam naderde, het liep een beetje moeilijk daar,
De buitengebieden van Herwijnen nog eens verkennen. Dat deden R en ik onlangs op zomaar een morgen. Niet bepaald opwindend, dat lopen over rechte wegen met soms wat flauwe bochten. En geen enkele ‘loopvoorziening’. Voor iedere auto moet je toch even de berm in. De
Drie uur ’s middags verliet de vrouw haar huis. Dat deed ze elke dag, weer of geen weer. Naast de kapstok hing haar rugzak, een zwarte met een gouden band. Die deed ze om. Ze sloot de deur en liep de straat uit, de hoek
Kijk nooit op je telefoon wanneer je een boekhandel wilt binnenstappen. Maar net voor ik dat laatste wilde doen hoorde ik een appje binnenkomen. Dus toch maar snel even een blik op de telefoon. Had ik niet moeten doen. Ik voelde dat mijn voet bleef
Er waren maar twee vrouwen in de winkel, een kleine herenmodezaak in een smalle straat. Vrij vroeg in de ochtend nog. En de verkoper was er natuurlijk, tevens de eigenaar. Al meer dan dertig jaar opende hij ‘s morgens om half tien precies de deur,
Zachtjes deed de man de voordeur dicht. Bijna op zijn tenen liep hij over het tuinpad, af en toe voorzichtig achterom kijkend naar het slaapkamerraam boven. Geen beweging te zien, geen gordijn dat langzaam werd verschoven. Pas na zo’n vijftig meter, bijna aan het eind
Marktlogistiek Het was nog vroeg toen ik naar de viskraam op de markt ging. De regen kwam zachtjes naar beneden. Een aangenaam gevoel vond ik het, na de veel te warme weken. Uitstekend ook voor de tuin. Zoals altijd werd ik hartelijk begroet door de
Wanneer je af en toe een stukje schrijft in de krant heeft dat zo zijn kleine gevolgen. Mensen spreken je aan. Complimentje zus, opmerkinkje zo. Vaak hoor ik ook: ‘daar zou je nu eens iets over moeten schrijven.’ En dan wordt bijvoorbeeld The Dutch
Deze morgen ging ik wat vroeger op pad dan ik gewoon was. Diepe stilte in de polder. Nog geen zon wel een begin van licht. Ik was getuige van het ochtendgloren. En ik zag een wulp. De bermen, nog niet gemaaid, stonden vol bloemen. Mijn
Een lege stoel Maak je geen zorgen, hoorde ik haar zeggen. Ik had al een behoorlijk stuk gelopen in de hitte. Vier reeën lagen aan de rand van een griend. Net even in de schaduw. Ze keken op maar vonden mij niet de moeite